Eindelijk herenigd

Het is een tijdje geleden sinds mijn laatste post. Nu gaat alles goed met mij. Ik heb een nieuwe vriend, Cedric.  Cedric is elf jaar ouder dan mij, maar bij hem voel ik me veilig. 

We zijn naar Mol geweest, naar Simon en Griet. Wij zijn Aïsha gaan ophalen.

Het was moeilijk, raar, verwarrend. Ik ging nu Simon en Griet het kind ontnemen dat ik vijf jaar geleden zelf heb afgestaan. Ze hebben haar goed en liefdevol verzorgd. 

Maar toen ze mij vertelden dat ze zich op voorhand goed realiseerden dat ze maar tijdelijk Aïsha moesten opvangen voelde ik me weer beter.

Toen wist ik het zeker: het pleeggezin was tot nu de beste oplossing geweest, zowel voor Aïsha als voor mij.

Maar nu dat ik een stabiele relatie heb en mijn leven terug op de rails heb gekregen, ben ik er terug klaar voor. Ik kan samen met Cedric en Aïsha terug met een schone lei beginnen.

Flashback

De confrontatie met Thomas gisteren bracht het allemaal weer terug.


Het was de eerste dag van Werchter en het was geweldig. Het weer was goed en ik en mijn vrienden amuseerden ons goed. Ik ging even alleen drinken halen toen ik per ongeluk tegen een stoere, maar knappe jongen van iets in de 20 liep. Ik excuseerde mezelf, hij lachte er wel om en bood mij een biertje aan. Er klikte iets. Het voelde geweldig. Ik wilde niet meer naar mijn vrienden en bij hem blijven.

Toen hij op het einde van de avond mij aanbood om mij naar huis te rijden kon ik geen nee zeggen, ik wou absoluut meer tijd met hem doorbrengen. Opweg naar huis nam hij ineens een ‘binnenweggetje’. Zo zouden we sneller in Mechelen zijn en meer tijd hebben om afscheid te nemen. 
Maar het was een leugen, een val! 

Ineens stopte de wagen, hij deed mijn zetel naar achter kantelen en kwam over mij zitten. Eerst begon hij mij te kussen, daarna zocht hij onder mijn topje naar mijn borsten. Ik duwde zijn handen weg en zei dat het te vroeg was.  

"Gaan we wat preuts worden?" zei hij. 

Hij duwde me naar achter en deed de riem rond mijn nek. 

"Als je dit ooit aan iemand vertelt, weet ik je te vinden!" dreigde hij.  

Toen deed hij mijn broek uit en ging als een beest tekeer.

Thomas gevat!

Toen ik vandaag na school aankwam in het tehuis vertelde ze mij dat er een agent voor mij was. Toen ik het gestalte zag herkende ik Chris, de agent die het onderzoek tegen Thomas leidde, direct.

Hij had goed en slecht nieuws. Het goede nieuws was dat ze mijn verkrachter te pakken hadden. Het slechte nieuws was dat hij nog andere meisjes had verkracht en dat de politie er achter was gekomen dat ik een valse verklaring had gegeven. 

Ik was heel opgelucht, eindelijk moest ik geen schrik meer hebben voor een rode honda civic. Maar eerst moest ik naar het politiekantoor om te kijken of ze het echt wel juist hadden. Daar stond hij achter het raam met nummertje 4. Ik duidde hem aan en toen mocht ik eindelijk terug naar het tehuis.





Zonder zorgen? Niet! Door de drukte was ik vergeten dat over slechts negentien dagen Simon en Griet Aïsha al komen ophalen.

Flashback

Hij stopte met zijn auto ergens aan de rand van Mechelen. Hij zei dat ik geluk had dat hij me nog in Mechelen had afgezet. Hij dreigde ermee dat als ik mijn mond zou open doen tegen iemand hij mij wist wonen maar dan als eerste mijn zus tegraze zou nemen. Verstijfd van angst liep ik met het beetje energie dat ik nog had naar huis. Ik voelde me gewoonweg een wrak. Toen ik thuis aankwam deed mijn mama ongerust open en vroeg waarom ik zo laat thuis kwam. Ze zag dat ik er slecht uitzag. Ze wist dat ene Thomas me naar huis zou brengen.Toen ze me vroeg of Thomas me verkracht had wilde ik niets zeggen. Ze sleurde me mee naar het politiekantoor. Ik zat in een kille verhoorzaal tegenover Chris. Hij vroeg hoe die Thomas eruit zag. Maar die woorden van Thomas spookten nog door mijn hoofd dus legde ik noodgedwongen een nepverklaring af.

Pleegouders?

De laatste tijd heb ik het echt moeilijk. Aïsha doet nooit wat ik wil. Volgens Lies komt het allemaal door mij. Ze zegt dat ik dieper en dieper in een put val sinds dat het uit is met Martin. Ik zorg wel goed voor Aïsha maar ik geef haar geen liefde meer, zegt Lies.

Misschien is het beter voor ons beiden als Aïsha in een pleeggezin wordt gestopt, zegt Lies.

Dan kan ik terug orde op zake stellen, zegt Lies. 

Maar wil ik dat? 
Heb ik na al die ruzies en ellende gevochten voor pleegouders voor mijn kind? 
Misschien is dat wel het beste, wie weet?

Maar de woorden gingen wel als een pijl door mijn lichaam.

Flashback

We stonden in de hal van het ziekenhuis te wachten op de gynaecoloog die volgens Chris het onderzoek ging uitvoeren. Chris was de inspecteur die het onderzoek leidde.  Het onderzoek van mijn verkrachting. Toen de gynaecoloog ons binnenliet werd het alleen maar erger: eerst moest ik al mijn kleren uitdoen om te kijken of er geen haar of stukjes nagel ergens te vinden waren, daarna moest ik op de tafel gaan liggen met mijn benen open voor verder onderzoek. Toen de gynaecoloog er achter kwam dat ik de penis van de verkrachter ook in mijn mond heb gehad, moest hij ook daar nog een onderzoek doen.  Alles voelde net als een 2de verkrachting.

Het is uit

Vandaag ben ik direct na school naar Martin gegaan om mijn verhaal te vertellen. Ik had het wel duizend keer in mijn hoofd opgezegd. Ik zag hem staan met een vriend. Toen ze uit elkaar gingen zag ik mijn kans. Voordat Martin kon vertrekken keek ik hem aan maar hij ontweek mij gewoon. 

Ik liep vast, alles wat ik wilde zeggen kwam er niet uit. 

Het enige wat ik kon zeggen was: "Martin, we houden toch van elkaar." 
Waarop hij me verbeterde met: "Wij hielden van elkaar. Ik ben 16 en niet een of andere vader voor je kind!" 

Hij reed kwaad weg, mijn hart was gebroken.

Door Aïsha kan er niets meer goed gaan met mij.

Martin weet het

Veel meisjes in mijn klas hebben zo vaak gevraagd om Aïsha eens mee naar school te nemen. Vandaag is het, na veel regelen, gelukt. Lies bracht Aïsha tijdens de middagspeeltijd naar school. Iedereen wilde haar vasthouden en bij haar zijn. Het was echt de leukste schooldag ooit. Aïsha stal de show en iedereen vond het geweldig.

Namiddag kreeg ik vrij van school om even rustig met Aïsha te zijn. Lies duwde de koets maar toen hoorde ik een fiets stoppen hij reed tot vlak bij mij en ik herkende de stem van Martin. Hij vroeg wiens baby het was. Toen Lies antwoordde dat Aïsha mijn kind was kon ik wel door de grond zakken.

Martin werd helemaal kwaad en reed weg.

Mijn leven is gedaan! Ik kan nooit meer normaal leven door dat kutkind!

Dubbel gevoel

Het voelde geweldig om nog eens met Martin te kunnen zijn. Wij zijn gaan zwemmen. Maar ik kon mijn dochtertje niet uit mijn hoofd krijgen. Moest ik het nu zeggen of niet? Ik wist het echt niet meer. Toen ik s’avonds naar huis moest kuste hij me vaarwel en stapte ik de bus op. Gelukkig heb ik kunnen zwijgen over Aïsha, alhoewel ik mijn dochtertje heel fel miste.

Vanmorgen moest ik mij al vroeg klaarmaken. Na lang zeuren van Lukas heb ik uiteindelijk toegegeven dat hij, ma en Fleur mij in het tehuis mochten komen bezoeken vandaag. Ik vond het leuk dat ze er allemaal waren en ma was ook zeer blij dat ze Aïsha eens kon zien. Hypocriet eigenlijk, na al die keren dat ze me verwijtte dat ik geen abortus wilde. Dat kan ik haar nooit vergeven! Toen ze doorgingen wilde ma eigenlijk dat ik terug naar huis kwam. Maar dat kon ik niet.

Gelukkig dat Aïsha vroeg ging slapen, zodat ik nog wat met Martin kon sms'en.

Betrapt!

Vannacht werd ik wakker om 1:47. Ik wist niet of ik wakker was geworden door de regen of gewoon omdat ik niet kon slapen. Ik keek rustig naar Aïsha, maar die lag te slapen. 

Op dat moment hoorde ik gekraak uit Annelore’s kamer. Omdat ik niet wist wat het was liep ik door om iets te drinken. Toen ik terugkwam hoorde ik het harder en was benieuwd. Ik gluurde in Annelore's kamer en zag haar vrijen met haar lief.  



Net voordat ik mijn kamer inging kwam Annelore zeggen dat ik niets mocht zeggen. Ik was zo beschaamd: Annelore had mij betrapt terwijl ik haar en haar vriendje aan het begluren was. Iets later hoorde ik de brommer van het vriendje wegrijden. Ik wil ook met Martin kunnen vrijen.

Eindelijk dinsdag

Het was dinsdag vandaag. Eindelijk kon ik Martin terug zien. We hadden deze middag afgesproken en ik had me echt helemaal opgetut voor hem. Ik kwam beneden in de eetzaal aan en ik voelde gewoon de blikken van de meisjes. Ze vroegen plagerig waarom ik er zo opgetut uitzag. Maar ik wou nog niet dat iedereen wist van Martin, we hadden nog niet eens iets. 

Ik was vanmiddag uit de school geglipt. Ik wandelde rustig in de Revue waar ik op hem wachtte. Toen hij binnenkwam kon ik mijn glimlach niet verbergen. De tijd dat ik bij hem was vloog en toen ik wou vertrekken vroeg hij of hij een foto van mij mocht nemen om naar te staren. Hij trok meerdere foto’s, zelfs eentje om achter mijn decolleté te kunnen kijken, maar dat ergerde mij niet. Ik zei gedag en gaf hem een afscheidskus ik kon niet wachten tot hij mij belde.

Flashback

Zojuist moest ik terugdenken aan de dag toen ik Fleur meenam naar Bobbejaanland. Ze zat er al weken naar uit te kijken. Maar de nacht ervoor kon ik niet slapen: ik voelde pijnscheuten in mijn borst en buik. Toen het te laat werd kwam Fleur mij wakker maken omdat ze niet kon wachten om te vertrekken. Ik voelde me echt slecht en liep naar het toilet om over te geven. Ik hoopte dat Fleur dit niet gezien had en dit tegen mama zou zeggen.

Sinds die ene nacht ben ik niet meer ongesteld geweest, mijn mama denkt dat ik de morning afterpil heb genomen, maar ik had hem door het toilet gespoeld. Als ze zou weten dat ik zwanger zou zijn zou het huis te klein zijn. 

Na een hevige dag in het pretpark vroeg mama hoe het geweest was. Fleur vertelde alles, zelfs dat ik veel had overgegeven. Mama keek me aan, ze wist het! Volgens haar was er maar één oplossing, maar die wilde ik niet.

Een bericht van Martin

Maandag, terug een normale dag in het tehuis. Tijdens het eten deed Aïsha erg moeilijk maar ik zat met mijn gedachten ergens anders. Ik kon maar niet stoppen met aan Martin te denken.

Om half 8 kregen we onze gsm voor een half uurtje. Ik kon niet wachten om Martin te sms’en. Voor half 8 moest Aïsha in slaap geraken, maar vandaag was ze humeurig. Ik probeerde alles, maar elke keer als ze bijna in slaap viel begon ze weer te krijsen.

Soms kan ik het echt wel krijgen van dat kind, maar ik moet nu toch voor haar zorgen niet? 

Om half acht was ik juist beneden en kon ik mijn gsm krijgen. Ik had een bericht van Martin. Hij vroeg of ik dinsdag kon. Perfect!  

Ik heb nu alleen een 2de gsm nodig zodat ik meer met hem zou kunnen sms’en. Maar nu ben ik al blij ik dat ik hem dinsdag kan zien in de Revue!

Nachtje uit in de Revue

Gisteren was het zaterdag en we mochten uitgaan tot middernacht. Een vleugje vrijheid! Ik ging mee met Emma en Annelore naar de hipste tent van Turnhout: Café Revue. We zaten samen aan een tafeltje wat te praten. Maar ik kon er mijn gedachten niet bijhouden door die supermooie jongen die tegenover ons zat.

Toen er iemand tegen opliep en ik mijn cola over mijn truitje morste, wilde ik tegen hem uitvliegen, totdat ik zag dat het die leuke jongen was. Door dit voorval was ik met hem aan het praten geraakt, zijn naam was Martin. Ik bedacht dat hij wel een goede vader zou kunnen zijn. Maar nu mocht hij van Aïsha nog niets weten. Toen ik door moest gaf hij mij zijn nummer en kuste ik hem. Ik voelde me echt geweldig. Stom dat ik terug moest naar het tehuis ik wilde nog uren bij hem blijven.

Flashback

Vandaag dacht ik terug aan vroeger toen alles nog mogelijk was, toen ik nog een toekomst had. 

Daarna dacht ik terug aan de dacht aan de dag dat alles foutliep: de dag dat ik mijn vrienden negeerde en tegen 1 van mijn leerkrachten zei dat ik zwanger was. Soms wil ik echt terug naar mijn oude leventje en voel ik - hoe verschrikkelijk dan ook - dat Aïsha me hierbij in de weg staat.

Terug naar school

Terug naar school. Eindelijk! De vakantie in het tehuis heeft eindeloos lang geduurd. Nu ik niet meer de hele dag voor Aïsha moet zorgen kan ik eindelijk weer naar school. De school was wel al twee weken bezig, maar ik kon instappen. 

Het voelde raar om in een vreemde klas met allemaal nieuwe mensen terecht te komen. Ze keken mij allemaal aan. Het moeilijkste was toen de leerkracht vroeg waarom ze mij nog niet eerder had gezien. Toen ik zei dat ik een dochtertje had reageerde de leerlingen positief, een meisje bood mij dadelijk een plaats langs haar aan. Het viel beter mee dan ik dacht.  

Eenmaal weer in het tehuis was alles terug anders. De roddel over mij en Lukas had zich verder verspreid en Aïsha bleef maar wenen toen het slaaptijd was. Ik ben ten einde raad.

Kluns

Ik voelde me echt een kluns vandaag. Ik wist niet hoe ik Aïsha moest verzorgen, niets lukte mij. Vroeger kon ik mijn halfzusje Fleur in bad steken en dat lukte goed. Maar ja, toen was mama er altijd bij. 

Vandaag moest ik voortdurend hulp aan Lies vragen, ik wist zelfs niet hoe ik moest kijken of het badwater warm genoeg was of niet. Toen ik nieuwe kleren in de verkoopkelder van het tehuis wilde kopen wist verkoopster Marjan zelfs beter dan mij welke kleren Aïsha zouden passen. Ik dacht dat alles zou lukken met Aïsha maar nu voel ik mij echt een kluns.

Aïsha is geboren!

Vandaag was het zover, ik ben bevallen van mijn dochtertje Aïsha. De bevalling was echt afzien, maar toen ze er was voelde het echt geweldig om mijn kindje in mijn armen te nemen. Natuurlijk waren Lies (onze begeleidster) en de andere tienermoeders ook al in het ziekenhuis en konden ze geen minuut wachten om me te feliciteren. Ze vroegen hoe het was en vergeleken Aïsha’s geboorte met de geboorte van hun eigen kind. Ik voelde me nu echt bij de groep.




Maar alles veranderde toen Lukas binnenkwam. Ik was megablij toen ik hem zag. Ik zette ik mij direct recht om hem te verwelkomen, vroeg of hij Aïsha wilde vast houden en stuurde de andere meisjes naar buiten. Dat was een grote fout! Blijkbaar bleven ze buiten maar roddelen dat Lukas de vader van Aïsha zou zijn. Maar dat is toch gewoon verkeerd! Lukas is verdomme mijn bloedeigen broer! Zoiets zou ik toch nooit willen. Maar nu is Aïsha er, alles zal nu wel snel beteren.

Strafwerk

We waren te laat in het tehuis gearriveerd. Het was eigenlijk allemaal mijn schuld. Toen ik een rode honda civic zag verstijfde ik helemaal. Ik moest blijven staan en kijken van wie de auto was. Mijn vriendinnen snapte er niets van maar bleven toch staan. Moest ik ze het vertellen?

Shoppen in Turnhout

Sinds ik enkele weken in het tehuis ben, kan ik het nu al wat beter vinden met de ander meisjes. Het klikt vooral goed met Emma en Annelore. Wij drieën zijn vandaag naar Turnhout gegaan om wat te shoppen. We zijn een mooie babywinkel binnengeweest waar ik natuurlijk wat spulletjes heb gekocht: onder andere een boek vol met babynamen en een pluche dolfijn. We hebben ook nog iets gedronken op een terras en we zijn Annelore haar nieuwe vriend tegengekomen. De dag was goed ik voelde me weer een beetje vrij zoals vroeger.



Het enige wat me tegenzat waren al die mensen die naar mij keken. ik voelde ze denken: “Zie dat zwanger kind daar. Schandalig!” Het is een hel als mensen je nastaren. Maar nog erger is het geroddel in het tehuis. Daar denken ze dat Lukas de vader is, omdat ik niet wil zeggen wie het is.  Zou ik het niet moeten vertellen?

Het tehuis in Kasterlee

Ik werd afgezet door Lukas (mijn broer) afgezet aan het tehuis in Kasterlee. Het is een tehuis voor tienermoeders die niet meer bij hun thuis kunnen blijven. Dit was de eerste dag van vele die nog moesten volgen. 

Ik zal kennis moeten maken met de meisjes en hun kindjes hier, maar ze zijn nog wat schuw tegenover mij.

Ik zal blij zijn als ik mijn kindje ook zal hebben.

De baby is gezond.

Vandaag ben ik voor de tweede maal bij de gynaecoloog geweest. De  baby is gezond. Het geslacht wil ik nog niet weten.

Zwanger.

Help ik ben zwanger. De echografie van bij de gynaecoloog liegt er niet om. Er zit een baby in mijn buik.

Morgen Werchter

Morgen ga ik naar Werchter. Dit jaar is het echt een topaffiche. Ik kijk er al naar uit. Faithless is echt top!